Tajemnicza choroba Leśniowskiego-Crohna

Wciąż istnieje wiele chorób, na które trudno znaleźć wytłumaczenie. Atakują one osoby, które nie mają konkretnych predyspozycji, jak również te będące w grupie ryzyka. Podobnie jak choroba Leśniowskiego-Crohna, która może powodować silne objawy, jak również wygasać na wiele lat i nie powodować żadnych konsekwencji.

Czym jest choroba Leśniowskiego-Crohna?

Choroba Leśniowskiego-Crohna zazwyczaj jest nazywana silnym, przewlekłym zapaleniem układu pokarmowego. Uznawana jest ona za chorobę autoimmunologiczną, a także – według wielu badań – może ona mieć podłoże genetyczne. Odkryto, że choroba ta częściej dotyka osób, w których rodzinie stwierdzono rozmaite schorzenia układu pokarmowego, jak również samą jednostkę chorobową Leśniowskiego-Crohna.

Choroba ta ma charakter przewlekły, co oznacza, że nie istnieje na nią żadne znane medycznie lekarstwo, zaś sama choroba, po wystąpieniu pierwszego epizodu, trwa przez całe życie. Indywidualną pozostaje kwestia tego, w jaki sposób choroba pojawia się i postępuje. Samo występowanie objawów również jest kwestią osobniczą, dlatego też każdy przypadek jest analizowany przez doświadczonego lekarza, ponieważ wymaga odpowiedniego prowadzenia. Co istotne, okresy nawrotów i remisji są różne – u niektórych osób mogą pojawiać się nagle i często, u innych są rzadsze, ale bardziej intensywne. Bywają rzadkie przypadki, gdy po pierwszej manifestacji choroba przechodzi w stan uśpienia i nie objawia się w kolejnych latach życia chorego.

Przyczyny choroby Leśniowskiego-Crohna

Do dziś nieznane są przyczyny choroby Leśniowskiego-Crohna – większości z nich można się tylko domyślać. Jednym z popularniejszych tropów jest rozpoznanie tej choroby jako jednostki występującej genetycznie, zwykle u bliskich krewnych.

Drugim tropem jest autoimmunologiczny charakter schorzenia. Sprawia on, że według obserwacji lekarzy częściej chorują osoby o osłabionej czy stale upośledzonej odporności. Choroba może pojawić się u chorych, którzy przeszli poważne zakażenie bakteryjne, albo wirusowe, jak również u tych, którzy przechodzili zabiegi chirurgiczne. Szczególnie silne wskazania do pojawienia się choroby występują u tych osób, które miały chirurgicznie usunięty wyrostek robaczkowy, pełniący funkcję wspierającą dla odporności organizmu.

Kolejną podejrzewaną przyczyną jest skłonność do występowania choroby Leśniowskiego-Crohna u osób, które palą papierosy oraz spożywają inne rodzaje używek. Często choroba pojawia się również u tych pacjentów, którzy regularnie przyjmują leki na konkretne schorzenia, zwłaszcza związane z zaburzeniem gospodarki hormonalnej czy chorobami stawów. Co istotne, choroba może wystąpić również u kobiet, które przyjmują antykoncepcję doustną.

Objawy i diagnostyka choroby Leśniowskiego-Crohna

Choć objawy choroby są dość dobrze znane, to jednak pozostają one na tyle częste i niespecyficzne, że przy stwierdzaniu jednostki chorobowej Leśniowskiego-Crohna niezbędne pozostaje wykonanie dodatkowych badań.

Podstawowymi objawami choroby są ból w obrębie jamy brzusznej oraz biegunki, czasami również wymioty. U chorych występuje wrażenie parcia na stolec, zaś przy biegunkach wizyty w toalecie mogą być konieczne nawet kilkanaście razy dziennie oraz w nocy. U dzieci występuje również osłabienie organizmu czy zahamowanie rozwoju, zwłaszcza jeśli pierwsza manifestacja choroby jest powolna i nieostra. Przy ostrzejszych stanach tego schorzenia mogą występować krwawe i ropne biegunki oraz ból w okolicy odbytu, wynikający z owrzodzenia.

Zazwyczaj choroba dotyka końcowego odcinka jelita cienkiego oraz całego jelita grubego i okrężnicy, stąd też ból umiejscawia się w dole brzucha. Ponieważ jednak objawy są niespecyficzne, celem potwierdzenia tej jednostki chorobowej wykonuje się dodatkowe badania, zwykle polegające na badaniu z kontrastem oraz badaniach endoskopowych z pobraniem wycinka jelita. Owrzodzenie błony śluzowej jelit, typowe przy tej chorobie, może występować również przy innych rodzajach zapalenia układu pokarmowego, stąd niezbędne jest wykluczenie wszystkich chorób oprócz Leśniowskiego-Crohna.

Leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna

Jako że choroba Leśniowskiego-Crohna ma charakter przewlekły, nie jest możliwe jej całkowite wyleczenie. To sprawia, że całe leczenie sprowadza się wyłącznie do przeprowadzania odpowiedniej farmakoterapii, która pozwala na wydłużenie okresu remisji choroby, zmniejszenie częstotliwości i intensywności nawrotów, jak również minimalizację objawów choroby.

Zależnie od danego przypadku, podaje się przede wszystkim leki sterydowe, przeciwzapalne, rzadziej antybiotyki w konkretnych grup. Przy każdym nawrocie zalecane jest wykonywanie badań, które pozwalają stwierdzić, jaki odcinek przewodu pokarmowego został dotknięty chorobą – to daje możliwość wyprofilowania leczenia w taki sposób, aby było skuteczne w konkretnym przypadku. Zabiegi chirurgiczne wykonuje się rzadko i tylko w przypadku ostrego ataku choroby, np. przy perforacji jelita. Przy wystąpieniu manifestacji pozajelitowej stosuje się leczenie typowe dla konkretnego schorzenia, które zaatakowało organizm.

Artykuł napisany we współpracy z redakcją portalu – gastryczne.pl